277 - امام باقر عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : هنگامى كه اهل بهشت را وارد بهشت و دوزخيان را وارد جهنّم گردانند ، مرگ به شكل يك گوسفند قوچ آورده شود و ميان بهشت و دوزخ نگه داشته شود ، سپس منادى با صداى بلند ، كه تمام اهل بهشت و دوزخ بشنوند ، گويد : اى اهل بهشت ! اى اهل اهل آتش ! چون صداى او را بشنوند رو بسويش كنند . بعد از آن گويد : آيا مىدانيد اين چيست ؟ اين همان مرگى است كه همه شما در دنيا از آن مىترسيديد . اهل بهشت گويند : خداوندا ! مرگ را بر ما وارد مگردان ، ولى دوزخيان گويند : خداوندا ! مرگ را بر ما وارد گردان . حضرت فرمود : سپس آن را سر مىبرند همانطورى كه گوسفند را سر مىبرند ، و آنگاه ندا داده مىشود : بعد از اين ديگر مرگ وجود ندارد ، يقين نماييد كه ابدى و هميشگى خواهيد بود . پس اهل بهشت چنان شادمان گشته كه اگر در آن روز كسى از شادى بميرد همگى خواهند مُرد ، سپس اين آيه شريفه را قرائت نمود : « آيا ما هر گز نخواهيم مُرد ( و هميشه در بهشت خواهيم بود ، جز همان مردن اوّل ، و ما عذاب نخواهيم شد ، به راستى اين همان رستگارى بزرگ مىباشد ، براى يك چنين موقعيتى فعاليت كننده‌گان بايد عمل كنند » . حضرت فرمود : اهل آتش آن‌چنان فرياد و ناله زنند كه اگر كسى از فرياد مىمُرد ، همگى هلاك مىگشتند ؛ و اين همان سخن خداوند است : « ايشان ( گنهكاران ) را بترسان از روزى كه در آن حسرت باشد ، گرچه ايشان در غفلت هستند و ايمان نمىآورند » . 278 - امام علىّ عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : در بهشت درختى است كه از بالاى آن حلّه‌هايى توليد و خارج مىگردد ؛ و از پايين آن اسب سياه و سفيدى كه زين و لجام زده شدهء بال‌دار كه نَه سرگين مىكند و نَه ادرار ، اولياى خدا بر آن سوار مىشوند و در هر كجاى بهشت كه بخواهند ، پرواز مىكند .